صنعت آبزی پروری پرورش در قفس به دلیل چسبنده‌های زیستی با چالش های اقتصادی و زیست محیطی قابل توجهی مواجه است. مدیریت ناکافی چسبنده‌های زیستی بر روی تورهای قفس ماهی می تواند منجر به کاهش رشد آبزیان و کاهش درآمد شود. شناسایی تنوع جوامع چسبنده‌های زیستی در طول زمان و تغییرات زمانی و مکانی آنها برای مدیریت مؤثر و استراتژی‌های حذف، بسیار مهم است. این مطالعه با هدف شناسایی، تعیین تنوع‌زیستی، تغییر توالی، ترکیب و تراکم گونه‌ای موجودات چسبنده به قفس‌های پرورش ماهی سی‌باس انجام شد. این مزرعه سه هکتار با 12 قفس مدور، هر کدام 9 متر عمق دارد. پانل‌های آزمایشی در چهار جهت در اطراف قفس ها در عمق های 1، 4 و 7 متری با سه تکرار نصب شد. چهل گونه از موجودات چسبنده‌های زیستی شناسایی شد. ترکیب چسبنده‌های زیستی در تمام ایستگاه‌ها و اعماق مشابه بود. بیشترین میانگین درصد فراوانی در در عمق 1 متری(56.46%) Dinophyceae، در عمق 4 متری(47.21%) Gastropods و در عمق 7 Bivalves (81.85%) مشاهده شد. قوی‌ترین همبستگی بین چسبنده‌های زیستی در 1 و 4 متر در طول آزمایش CCA بود. چسبنده‌های زیستی روی تور در عمق 7 متر به طور قابل توجهی با مواد مغذی مانند نیترات، نیتریت، فسفات و سیلیکات همبستگی دارد. به نظر می رسد فعالیت-های آبزی پروری پس از ذخیره‌سازی و تغذیه ماهی به ویژه در عمق 7 متری، باعث افزایش مواد آلی و رشد چسبنده‌های زیستی روی تورها می‌شود. بنابراین، مدیریت مواد مغذی و چسبنده‌های زیستی در اعماق مختلف برای حفاظت از اکوسیستم دریایی و حفظ تنوع زیستی ضروری است.